Schutterij van de Clingelbeeck

wk1aHet was weer zover. Het jaarlijkse Winterkoninkje schieten van de Schutterij. Dit jaar misschien iets specialer dan voorgaande jaren omdat beide kinderen konden deelnemen aan de jeugdcompetitie. Anoushka had twee jaar geleden al eens de tweede prijs gewonnen, die was dus extra gebrand op een eerste prijs en voor Mike zou het de eerste keer worden. Hij ging ervan uit dat als zijn zusje de tweede prijs kon winnen hij hier makkelijk aan voorbij kon gaan. Dit pakte echter anders uit…

Als bestuurslid kom je altijd iets eerder om te helpen met het opbouwen. Vlaggen ophangen en wat spulletjes klaarzetten. Niet heel veel werk dit jaar want de leden van de ’Arnhemse Schietvereniging de Roos’ (ASV) hadden al veel gedaan. Wist u trouwens dat de ASV in de oude locatie zit van de Arnhemse ‘Stoombierbrouwerij de Kroon’ en dat deze in 1934 door Heineken overgenomen werd en dat deze in 1935 gesloten werd? Dat is vast omdat het Arnhemse bier anders een te grote concurrent voor Heineken zou zijn geworden..


wk2aRond tweeën begonnen de leden van de Schutterij binnen te stromen waarbij ze getrakteerd werden op koffie en een heerlijke vlaai, aangeboden door Koning Reina. Verder hadden de leden ook nog lekkere versnaperingen meegenomen waardoor er de hele middag door van alles heerlijks te ‘snoepen’ viel. Na een openingswoord van voorzitter Meindert en regerend Winterkoning Karin Bussink-Bongers konden de wedstrijden aanvangen en was er voldoende tijd om even bij te kletsen. Ikzelf heb niet heel veel meegekregen van de strijd beneden bij de leden aangezien de junioren ook begeleiding nodig hadden bij het luchtdrukpistool schieten. Hier waren drie schietpunten ingericht voor de jeugd die begeleid werden door een instructeur van de ASV, Gijs Buisman en gedeeltelijk door Hugo, Edwin en mijzelf. De strijd bij de kinderen was heftig kan ik u zeggen. Na een ronde van vijf schoten kon de schietkaart bekeken worden en vaak werden deze (meestal) vol trots aan de concurrentie getoond, zeker als er gaten rondom de roos zaten. (ik heb het ook geprobeerd maar ik kan u zeggen.. het is zo makkelijk nog niet!) Wat mij ook opviel was dat er dit wk5ajaar negen! jeugdige schutters om de prijzen streden!!!

Natuurlijk ga je af en toe even naar beneden om te zien hoe de andere leden het doen. Zodra je de trap af loopt voel je de verwachtingsvolle spanning en hoor je de mensen praten over geleverde prestaties of teleurstellingen. Zo ook de teleurstelling bij een lid welke van de baan af moest omdat er alcohol genuttigd was voor het betreden van het schietpunt. Jammer en een gemiste kans. Volgend jaar zullen wij bij de opening de schietbaanregels beter benadrukken zodat dit soort teleurstellingen voorkomen kunnen worden.
Min of meer toevallig was ik de laatste schutter. Karin lag op de baan naast mij toen ik wilde aanvangen. Vier kaarten met elk vijf ‘rozen’. Drie voor de wedstrijd en een voor het inschieten. Wat mij opviel was dat Karin ‘liggend vrije hand schoot’. Ervaring leert dat dit behoorlijk lastig is en toen de instructeur mij vroeg of ik ‘liggend opgelegd’ (dus met een steuntje onder de loop) wilde schieten zij ik daar geen nee op. Omdat ik mij herinnerde dat Karin wk4aen René (haar man) vorig jaar alleen maar volle bak schoten en zelfs twee maal een barrage moesten schieten dacht ik dat zij dit jaar voor de titel zou gaan door met ‘vrije hand’ te schieten (vorig jaar vond ik al een hele prestatie maar als zij dit voor elkaar zou krijgen dit jaar zou ik echt mijn hoed opeten vooral omdat ik ‘opgelegd’ zou gaan schieten).
Het geweer kende ik nog van voorgaande jaren. Prettig, goed gebalanceerd maar ooh zo gevoelig bij de trekker. Oppassen dus. De proefkaart ging bijzonder goed. Het eerste schot een negen, de rest tien. Niet gek dus maar nu volhouden! Omdat je, als je in de roos schiet, de inslag niet kan zien is het vooral een kwestie van constante. Blijf daar mikken waar je ook op mikte met de oefenkaart. Klinkt makkelijk maar zelfs met ‘opgelegd’ gaan de spieren na verloop van tijd wat protesteren. Ondertussen had mijn dochter Anoushka zich onder te toeschouwers gemengd en die was maar wat te verheugd toen ik haar mijn resultaten liet zien. Of dit genoeg zou zijn wist ik toen nog niet omdat ik niet echt op de hoogte was van de schietresultaten van de andere leden.

wk7aToen volgde de prijsuitreiking door Karin en Meindert. Eerst de kinderen. Mike en Anoushka moesten de prijzen aan zich voorbij laten gaan aan Roos Buisman (derde prijs), Gijs Buisman (tweede prijs) en Elke van der Broek (eerste prijs). Knap hoor! Ik heb het zelf ook geprobeerd maar hun resultaten kon ik niet evenaren!

Als laatste waren wij dan aan de beurt. Rob Peters is derde geworden, Joop van Muilekom was tweede(hij had net een nieuwe lens gekregen na een staaroperatie) en ik (Marco) eerste. Dit had ik bij aanvang niet verwacht, wel gehoopt. Met enige pijn in het hart overhandigde Karin mij het glazen Winterkoninkje sculptuur inclusief enige waarschuwing erbij dat ik er erg voorzichtig mee moest zijn. Dat zal ik doen Karin en ik zal ook vol trots de titel ‘Winterkoning van de Schutterij van de Clingelbeeck 2018’ dragen. Graag bedank ik Karin en alle anderen die het Winterkoninkje 2018 mogelijk hebben gemaakt en ik daag u allen uit mij deze volgend jaar (ergens eind januari 2019) te ontnemen.

Met vriendelijke Schuttersgroet,

Marco Bakker
Winterkoning van de Schutterij van de Clingelbeeck 2018.

Voor meer foto's van winterkoninkje 2018:

https://drive.google.com/open?id=1yAMr4IzAPsc26qQySmhmdwfV0Nu07QQq